Pizza Yeyé

O martes de Antroido, como non podía ser doutra forma, disfrazámonos na casa e estivemos toda a tarde de cociña. Pero como a min o do cocido e as filloas non se me dan ben, o cativo máis eu fixemos o que sabemos e o que nos mola: unha pizza. Pero currada, destas que fas a masa e todo, nada de bases conxeladas. Aínda así, innovamos pouco, porque o cativo non me deixa experimentar (o de botarlle berberechos, choquiños e polbo á pizza non lle molara nada).

E fixemos unha pizza temática: unha pizza yeyé, que é a que fas vestidos en plan Escobar&Conchita Velasco, con música de fondo. A idea veu porque atopamos un cd de música francesa dos 60, e andabamos todos emocionados facendo a mona.

(Debe ser o único videoclip dunha canción adicada a unha moto, na que a moto non se prende en momento ningún)

Nisto que pasou por alí meu avó, que é un señor que emigrou á França con 12 anos onde viviu máis de 30, e quedou pillado escoitando as cancións, e díxonos que volvera 50 anos atrás. E pregunta, "Tendes algo de Françoise Hardy?", "Pois non sei, non creo". E aí entroulle a vea farruca, e díxonos que fora a súa moza anos atrás, díxonos ata a rúa onde ela tiña o seu piso cando era estudante de artes, que era moi guapa, aínda que agora ía vella e xa non lle prestaba tanto.
E de repente, xa estaba a fase galán de meu avó esquecida, cando comezou unha canción que fixo que unha lagrimiña lle escorregase en silenzo. É bonito, así contado, pero que saibas que este ramalazo teatreiro a min venme na xenética de algún sitio, eh.